วันเสาร์ที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2558

HappyBirthDayMT

   
   วันแรกของการเปิดเรียนเทอมแรกของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงโซล 'มาร์คต้วน' ชายหนุ่มอายุ19ที่ภายนอกจะดูเหมือนเด็กเนิร์ด เพราะใส่แว่นกรอบสีดำตัดกับผมทองที่ไม่เซ็ต



"มาร์ค ...ใช่มาร์คป่ะว่ะ"



ชายหนุ่มที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับมาร์คต้วนกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหามาร์คที่ยืนมองนักศึกษาที่ทยอยกันเดินเข้าไปในมหาลัย



"อ่า ผมมาร์คต้วนเอง นี่แจ็คสันใช่มั้ย"



"ใช่ๆ แจ็คสันคนเดิมเพิ่มเติมคือความหน้าตาดี"



"โอเคๆ แจ็คสันที่เล่นฟัน... อะไรฟันๆนะ"



"ฟันดาบไหมล่ะมาร์ค ฟันๆอะไร ขนมหรอไปซื้อมากินมั้ยล่ะ"



'แจ็คสัน' เพื่อนคนแรกที่แอดเฟรนมาหามาร์คจากกลุ่มไลน์คณะ แจ็คสันดูท่าทางแล้วจะตรงข้ามกับมาร์คอย่างสิ้นเชิง เพราะท่าทางการพูดนี่ก็แตกต่างกับมาร์คมาก



"เราเรียนห้องไหนว่ะมาร์ค"



"3402 เดินตรงไปผ่านห้องทะเบียนไปแล้วขึ้นบันไดไปชั้น3เลี้ยวซ้ายเดินไปสิบก้าวก็ถึง"



"เชรด..."



แจ็คสันอึ้งในคำตอบของมาร์คที่อธิบายรายละเอียดทางที่จะไปห้องเรียน เพราะมาร์คคิดว่าแจ็คสันคงต้องถามต่อแน่ๆว่าไปยังไง



“เก่งหว่ะ เอาไป10คะแนน”



“อ่า ผมไม่เก่งหรอก ผมแค่มาที่นี่บ่อยจนจำตึกได้หมดแล้วล่ะ”



แจ็คสันสงสัยในคำตอบของมาร์คกับประโยคที่ว่า



“มาที่นี่บ่อย”



คือมาร์คก็ปีหนึ่งเหมือนแจ็คสันแต่ทำไมมาร์คมาบ่อยจนจำตึกได้ หรือว่ามาร์คเป็นพี่เนียน...



เออช่างมันเหอะแจ็ค เรื่องของมาร์คไหมล่ะ



“ไปเรียนมั้ย จะสายแล้วนะ”



“อ่อ เออไปดิๆ”



มาร์คมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองเวลาตอนนี้ก็แปดโมงยี่สิบแล้ว วันนี้สาขาของมาร์คและแจ็คสันมีเรียนเช้าแปดโมงครึ่ง มาร์คกับแจ็คสันก็รีบเดินไปที่ห้องเรียนทันทีเพราะว่าเปิดเรียนวันแรกไม่ค่อยอยากสายให้อาจารย์จดจำใบหน้าอันหล่อเหล่ของทั้งสองได้ตั้งแต่วันแรก



อ้อลืมบอกไป มาร์คกับแจ็คสันเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโลจิสติกส์...



คาบแรกก็เรียนอังกฤษเลย ท้อใจแจ็คสันจริงๆ



แจ็คสันกึ่งหลับกึ่งเรียนมือหนึ่งก็จดอีกมือนึงก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เช็คนู้นเช็คนี่ไปพลางๆ



ช่างต่างจากมาร์คต้วนจริงๆ    



“มาร์ค”



“ครับ”



“ไม่ต้องพูดครับก็ได้มั้ง อยู่กับเพื่อนคนกันเองๆ”



“ป๊าสอนให้พูดแบบนี้อ่ะครับ ถ้างั้นเวลาอยู่กับแจ็คสันผมจะไม่พูดครับแล้วกัน”



“ดีๆ แล้วอีกอย่างมึงไม่ต้องแทนตัวเองว่าผมก็ได้ มันดูยังไงไม่รู้หว่ะ”



“ให้ผมแทนว่าอะไรล่ะ มาร์คมั้ย แบบว่า แจ็คไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนมาร์คหน่อย แบบนี้หรอ?”



“เออก็แล้วแต่มึงอ่ะ แต่มึงช่วยยกตัวอย่างประโยดดีๆหน่อยได้มั้ยล่ะ ไปห้องนงห้องน้ำอะไร กูกลัวนะเห้ย”



มาร์คยิ้มให้แล้วก้มหน้าก้มตาจดที่สไลด์ที่อาจารย์เปิดให้ดู



Line - BamBamKPM send message [กลุ่มLE]-



“พี่แบมแบมส่งอะไรมาว่ะ”



แจ็คสันที่นั่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์พลางเห็นการแจ้งเตือนที่ประธานรุ่นปีที่แล้วส่งมาในไลน์กลุ่มสาขา



“มีอะไรหรอ”



“ก็พี่แบมแบมอ่ะ ส่งอะไรมาในกลุ่มก็ไม่รู้ มึงเข้าไปดูดิ”



“จดอยู่อ่ะ เอาโทรศัพท์มาร์คไปเปิดดูก็ได้”



มาร์คหยิบโทรศัพท์ที่ว่างอยู่ข้างยื่นให้แจ็คสัน



“9397”



“ใบ้หวยกูหรอ? อ้าวมึงนี่นะ แล้วทำไมมึงก็ไม่ปลดล็อกหน้าจอให้กูล่ะ บอกรหัสมา”



“เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง”



“9396 9387 9358...”



“9397”



“ใจมากมึง”



แจ็คสันใส่รหัสสี่ตัวเสร็จก็กดเข้าไปดูในกลุ่มไลน์สาขาทันที



“วันนี้5โมงเจอกันที่ซุ้มนะครับ พี่มีเรื่องจะบอกน้องๆนะครับ”



“ขอให้ไปทุกคนนะครับ”



แจ็คสันอ่านจบก็อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งแต่ลืมไปว่าโทรศัพท์ที่ถืออยู่เป็นของมาร์ค วันนี้เลิกบ่ายโมงว่าจะไปเดินเหล่สาวสักหน่อย



“พี่แบมแบมส่งมาว่าอะไรหรอ”



“เจอที่ซุ้ม5โมง พี่เขามีเรื่องจะคุยหว่ะ”



“อ่ออืม”



มาร์คหันไปพยักหน้าให้แจ็คสันแล้วก็หันไปสนใจจอที่ฉายสไลด์อยู่



ทำไมมันนิ่งจังว่ะ สงสัยอยากเจอพี่แบมแบมแน่ๆ กูละอยากโดดจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าพี่แบมแบมไม่ได้เป็นคนนัด...



“จะไปกินข้าวมั้ยมึง”



”ไป”



“มีร้านแนะนำมั้ย”



“มีนะ”



“ร้านไหน”



“น้าอ๊อดหน้าม.”



แจ็คสันพยักหน้าให้มาร์คเดินนำไปร้านน้าอ๊อดที่เป็นร้านประจำส่วนใหญ่ของนักศึกษาที่นี่



เมื่อมาร์คและแจ็คสันมาถึงร้านก็สั่งอาหารมากินระหว่างที่นั่งกินข้าวแจ็คสันก็ชวนมาร์คคุยตลอดและดูเหมือนว่ามาร์คดูจะสนิทกับแจ็คสันมากขึ้นแล้วด้วย แต่ก็ยังคงคอนเซปเดิมคือ



‘ถ้าไม่ชวนคุยมาร์คต้วนก็ไม่คุย’



“เออแล้วนี่มึงจะไปไหนต่อมั้ย อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่พี่เขานัด”



“ไม่รู้สิ แจ็คอยากไปไหนอ่ะ”



“อยากไปเหล่สาว ไปมั้ยๆ”



“ก็ได้ๆ เดี๋ยวมาร์คไปเข้าห้องน้ำแปปนึงสัน”



“จ้ะมาร์ค รีบมานะจ้ะ”




ไปเหล่สาวหรอ ถ้าแบมมาเจอนี่โดนด่าเละแน่ๆ ไลน์ไปบอกแบมก่อนดีที่สุด



แบม...

แบมหรอ...

แบมคือใคร....

แบมคือแฟนมาร์คใช่มั้ย...

ทำไมชื่อคุ้นจังล่ะ แบม กับ พี่แบมแบมที่เป็นพี่ว้ากสาขาเรา คนเดียวกันมั้ยหรือยังไง...

เห็นมาร์คเนิร์ดๆแบบนี้ก็มีแฟนนะเว่ย



มาร์คเดินออกมาก็พอดีกับที่แจ็คสันจ่ายตังค่าข้าวเสร็จ แจ็คสันหยิบกระเป๋าให้มาร์คแล้วก็เดินออกจากร้านไป



“เมื่อกี้ค่าข้าวเท่าไหร่”



“40เอง ไม่ต้องจ่ายหรอก เก็บไว้จ่ายค่ารถให้กูดีกว่า”



แจ็คสันโบกแท็กซี่แล้วบอกปลายทางที่จะไปนั่นก็คือห้างดังย่านมหาลัยที่เป็นศูนย์กลางของนักศึกษาหรือแม้กระทั่งนักเรียนหลายสถาบัน เมื่อรถแท็กซี่จอดที่หน้าห้างมาร์คเป็นคนออกค่ารถแท็กซี่ซึ่งค่ารถก็พอๆกับค่าข้าวที่แจ็คสันออกให้มาร์คไปก่อนหน้านี้



เมื่อเดินเข้าไปในห้างแจ็คสันเลือกที่จะไปนั่งในร้านเค้กเพราะว่าร้านนี้วิวดีแถมอีกอย่างผู้หญิงเยอะดีส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนม.ปลายใสๆ



“ม้าคคค~ น้องคนนั้นน่ารักหว่ะ ขาวมาก ดีไปอี๊กก”



 “คนนั้นก็น่ารักกกก แต่เสียอย่างเดียวมากับแฟน...”



“หู้ยยยยย ดูคนนู้นดิ น่ารักใสๆ ญี่ปุ่นมาเต็ม....”



นี่ใช่มั้ยความสุขของคนโสด...

 โอเคมาร์คเข้าใจ



“ไม่สนใจสักคนหรอมาร์ค”



“ไม่อ่ะ”



“โอเค กูเข้าใจมึงเพื่อนรัก”



มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทที่เขาค้างไว้ตั้งแต่หลังกินข้าวเสร็จ



BamBamKPM :    ‘ไปกับใคร’
                            ‘ไปที่ไหน’
                            ‘กลับมาให้ทันเข้าประชุมด้วย’
                            ‘เข้าใจมั้ย’
BamBamKPM....



ชื่อคุ้นๆมั้ย...



ชัดเจนขนาดนี้ยังต้องค้นหาอะไรอีก...



ชัดเจนแล้วใช่มั้ยว่ามาร์คต้วนเป็นแฟนพี่ว้ากแบมแบม



MarkMT :             ‘ครับแฟน’
                           ‘มากับเพื่อน’
                           ‘คุณแฟนไม่ต้องห่วงนะครับ’
                           ‘กลับไปทันประชุมแน่นอน’
                           ‘ตั้งใจเรียนนะครับ แฟนของมาร์ค’



BamBamKPN:     ‘แบมจะตั้งใจเรียนนะคุณแฟน’
                          ‘รักนะ แฟนของแบม’
                          ‘ตอนเย็นเจอกันนะ’



พี่ว้ากก็มีมุมหวานกับแฟนเหมือนกันนะครับเนี่ย รักมากๆเลยนะครับคุณแฟนของมาร์ค



หลังจากที่แจ็คสันได้เสพความสุขแบบฉบับคนโสดเสร็จแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึง4โมงครึ่ง มาร์คจึงบอกให้แจ็คสันกลับไปที่ม.เพราะว่าต้องไปถึงก่อนที่พี่เขาจะมาถ้าใครมาสายหลังจากที่พี่เขามาจะโดนทำโทษ



“ทันเวลาพอดี”



“ใช่ๆ”



มาร์คและแจ็คสันกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ซุ้มของสาขา โชคดีที่พี่ว้ากยังไม่มาแต่ดูเหมือนปีหนึ่งทุกคนจะมากันครบหมดแล้ว



“เห้ย! พี่แบมมาแล้ว”



“นั่งดิมึงนั่ง”



“เร็วๆดิ เดี๋ยวกูโดนทำโทษ”



เสียงนักศึกษาปีหนึ่งที่เห็นแบมแบมเดินมาก็รีบนั่งบนแสตนให้เรียบร้อยก่อนที่จะโดนพี่แบมแบมทำหน้าที่พี่ว้ากใส่น้อง



วันนี้วันแรกพี่แบมคงไม่ว้ากใส่พวกเราแหละ มั้ง...



“มากันครบรึยัง”



แบมแบม พี่ว้ากพี่สองที่ใครๆก็ต่างกลัว จริงๆแล้วแบมแบมได้น่ากลัวอย่างที่คิดเพราะว่าหน้าตาที่น่ารักและแก้มที่มีเยอะจนอยากจะเอามีบีบและปาก... ที่ดูอิ่มและสีแดงอมชมพูที่ธรรมชาติให้มาทำให้คนที่เห็นอยากจะประทับรอยจูบ...


 นี่คือความน่ารักของพี่ว้ากคณะวิศวกรรม แต่ถ้าพูดถึงการว้ากล่ะก็... ทุกคณะต้องยอมจริงๆ



“ที่พี่นัดมาวันนี้นะครับ พี่จะบอกเรื่องการเข้าร่วมซ้อมเชียร์ว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เราจะเริ่มซ้อมเชียร์กันตั้งแต่4โมงจนถึง6โมง แล้วพี่จะหยุดให้หนึ่งวันนั่นก็คือวันศุกร์ เข้าในมั้ยครับ”



“ครับ!!!”



“เดี๋ยววันนี้พี่ๆจะแนะนำตัวให้น้องๆรู้จักกันทีละคน เริ่มจากพี่ก่อนแล้วกัน”



“พี่ชื่อแบมแบม เป็นประธานรุ่นปีสองของสาขานี้และมีหน้าอีกอย่างหนึ่งคืออะไร ทุกคนรู้ใช่มั้ย”



“ครับ!”



“หน้าที่อะไรครับ!”



“พี่ว้ากครับ!”



“ดังๆ!!”



“พี่ว้ากครับ!!!”



“ขอบคุณครับ”



แบมแบมโค้งให้น้องปีหนึ่งแล้วน้องปีหนึ่งก็โค้งกลับและทอยหลังให้รุ่นพี่คนต่อไปออกมาแนะนำตัว



“เดี๋ยวพี่เช็คชื่อแล้วก็แจกป้ายชื่อนะครับ”



แบมแบมเป็นคนเช็คชื่อเองแล้วให้เพื่อนๆช่วยกันเขียนชื่อน้องแล้วเอาป้ายไปคล้องคอน้องเพื่อเป็นการต้อนรับน้องใหม่ เมื่อแบมแบมเช็คชื่อไปครึ่งนึงและพอเห็นชื่อคนถัดไปนั่นก็คือมาร์ค แบมแบมจึงขอเปลี่ยนกับเพื่อนขอเป็นคนเขียนชื่อแทน



“มาร์คต้วน”     


                      
“ครับ!”



มาร์คยกมือขึ้นเพื่อให้พี่คนที่เช็คชื่อเห็นว่านั่งอยู่ตรงไหนจะได้เอาป้ายชื่อไปให้ แบมแบมเห็นว่ามาร์คนั่งอยู่แถวหน้าสุดแบมแบมถึงถือป้ายที่ยังไม่เขียนชื่อพร้อมกับปากกาเคมีเดินไปหามาร์ค แบมแบมนั่งย่อเข่าลงแล้ววางป้ายชื่อไว้บนเข่าของมาร์คแล้วเขียนชื่อให้พร้อกับคล้องป้ายชื่อให้มาร์คแล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับมาร์คต้วน



“วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะคุณแฟน”



มาร์คยิ้มน้อยๆก่อนแบมแบมจะตบไหล่มาร์คเบาๆจากคุณแฟนของมาร์คกลับมาเป็นพี่แบมประธานรุ่นปีสองเหมือนเดิม



แบมแบมเขียนชื่อให้น้องจนครบทุกคนก่อนที่จะปล่อยน้องๆกลับบ้าน



“มึงกลับบ้านเลยป่าว”



“ยังอ่ะ รอกลับพร้อมพี่”



“เคค กูกลับบ้านก่อนนะมึง”



“บายนะเพื่อนสัน”



“บายนะเพื่อนมาร์ค”



เมื่อแจ็คสันเดินออกจากม.ไป มาร์คก็หยิบโทรศัพท์ไลน์หาแบมแบมให้ออกมาหาได้เลย



“มาร์ค รอนานมั้ย”



“ไม่นานครับ เพื่อแฟนรอได้เสมอ”



“ถ้ารอนานกว่านี้ก็ได้หรอ”



“นานไปก็ไม่ดีนะครับ เหนื่อยมั้ย”



“ไม่ค่อยเหนื่อยนะ เป็นไงเปิดเทอมวันแรก เหนื่อยมั้ย”



“ไม่เหนื่อยเลย เห็นหน้าพี่ว้ากแล้วหายเหนื่อย”




มาร์คกับแบมแบมก็เดินคุยกันตลอดทางจนถึงลานจอดรถ ระหว่างที่มาร์คขับรถไปส่งแบมแบมที่บ้านมาร์คเห็นว่าแบมแบมหลับตั้งห้านาทีแรกที่ขึ้นรถ



 ไหนบอกไม่เหนื่อยไง  หลับหัวจนประตูรถขนาดนี้พรุ่งนี้เช้าจะตื่นมาเรียนไหวมัั้ยนั่น"



“ตื่นได้แล้วครับแบมแบม”



“…”



“พี่แบมของมาร์คครับ ตื่นได้แล้วนะครับ”



“น้องมาร์คของพี่แบม พี่ตื่นแล้วนะครับ”



แบมแบมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าหน้าของมาร์คอยู่ข้างหน้าเลย ความรักที่มาร์คมองมายังแบมแบมทำเอาเลนส์แว่นแทบแตก



“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกพี่ ห่างกันปีเดียวเอง”



“ก็แบมอยู่ปีสอง มาร์คอยู่ปีหนึ่ง เรียกพี่น่ะถูกแล้ว”



“ถ้าเรื่องอายุแบมเป็นพี่ก็จริงแต่เรื่องแฟนเนี่ยแบมคือเด็กน้อยของพี่มาร์คนะ”



“ก็ได้ครับ พี่มาร์ครักน้องแบมนะครับ”



มาร์คจูบลงบนหน้าผากแบมแบมก่อนที่เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าและแม็คบุ๊คที่อยู่เบาะหลังมาให้แบมแบม



“ฝันดีนะครับเด็กน้อยของมาร์ค”



“ฝันดีเหมือนกันนะคุณพี่ของแบมแบม”



หลังจากวันนั้นที่แบมแบมนัดซ้อมเชียร์ทุกวันหลังเลิกเรียนก็ไม่มีใครมาสายเพราะว่าแบมแบมบอกว่าจะโทษคนที่มาสายโดยให้ไปเต้นตามคณะและสาขาต่างๆของมหาลัย ถึงแม้จะเป็นการทำโทษที่ไม่โหดแต่โคตรอาย และวันนี้ก็เป็นวันดีนั่นก็คือวันเกิดของมาร์คต้วน แบมแบมวางแผนที่จะเซอร์ไพร์มาร์คต้วนแต่ขอเก็บไว้เซอร์ไพร์ตอนซ้อมเชียร์เลยดีกว่า



“วิศวให้เร็วครับ! นั่งประจำที่ให้เรียบร้อยเลยครับ!!”



ทุกคนเมื่อได้ยินเสียงแบมแบมก็รีบวางกระเป๋าไว้ที่หลังสแตนแล้วเดินมานั่งที่ให้ให้เรียบร้อยโดยที่ทุกคนก็ไม่ลืมห้อยป้ายชื่อด้วย



“ถ้าวันนี้อยากกลับบ้านเร็วก็รีบนั่ง รีบทำให้พร้อมกัน ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ได้กลับเร็วนะครับ เข้าใจมั้ย!”



“ครับ!!”



หลังจากซ้อมไปสักพักแบมแบมเห็นว่ายังทำไม่พร้อมกันแต่จริงๆแล้วในสายตารุ่นพี่ทุกคล้วนบอกว่าสวยมากแล้วก็พร้อมมากด้วย แต่เพราะจะเซอไพร์มาร์คต้วนแบมแบมจึงต่อว่ามาร์คต้วนว่าทำไม่พร้อมคนอื่น คนอื่นจะไม่ได้กลับบ้านก็เพราะมาร์คต้วนคนเดียว



“มาร์คต้วน ออกมาข้างหน้าครับ!”



แบมแบมแรกมาร์คต้วนออกมายืนข้างหน้า ตอนทุกคนดูเครียดมากบรรยกาศโดยรอบก็ดูตึงเครียดเช่นเดียวกัน



“ทุกคนก้มหน้าครับ หลับตาด้วย!!”



ทุกคนทำตามที่แบมแบมบอกอย่างว่าง่ายเพราะถ้าไม่ทำจะรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น



“น้องมาร์ครู้มั้ยครับว่าน้องทำไม่พร้อมเพื่อน แล้วน้องรู้มั้ยว่าน้องเป็นคนที่จะทำไม่ให้เพื่อนกลับบ้านเร็ว รู้มั้ยครับ!!”



“รู้ครับ!!”



“ใจเย็นนะครับน้องมาร์ค แบมแบมมันแค่โมโหน่ะ”



เจบีเลขาคณะเดินมาปลอบมาร์คที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหน้าแสตนคนเดียว



แบมแบมเดินไปข้างหลังแสตนพร้อมกับถือเค้กออกมา



“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์.... ทูยู~”



พี่ๆในคณะและน้องปีหนึ่งช่วยกันร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้มาร์คต้วน ถึงแม้บางคนยังตกใจกับที่แบมแบมว้ากไม่หายแต่ก็ยอมร้องเพลงเพื่อมาร์คต้วน



“สุขสันต์วันเกิดนะพี่มาร์คของแบม”



มาร์คพนมมืออธิฐานแล้วเป่าเทียนที่ปักอยู่บนเค้กที่แบมแบมถืออยู่



“ขอบคุณนะครับน้องแบมของพี่มาร์ค”



มาร์คลูบผมแบมแบมสองสามที ทำเอาเพื่อนของแบมแบมและเพื่อนของมาร์คต่างตกใจว่าทำไมแบมแบมถึงยอมให้มาร์คลูบผมและจับแก้มจับมือได้อย่างง่ายดาย หลังจากที่สงสัยกันทั้งสาขาแบมแบมจึงยอมบอกว่าตัวเองกับมาร์คต้วนเป็นแฟนกัน ทุกคนที่อยตรงนั้นต่างส่งเสียงแซวแบมแบมกันใหญ่


 ‘พีว้ากเรามีแฟนแล้วโว้ยย'



“รักนะครับน้องแบมของพี่มาร์ค”




“รักมากกว่าอีกพี่มาร์คของน้องแบม สุขสันต์วันเกิดนะคุณแฟน”


-HappyBirthDay22ndMarkTuanDay-


มาช้าวันนึงไม่เป็นไรเนอะ สุขสันต์วันเกิดนะมาร์คต้วน~

#แฟนพี่ว้าก