วันแรกของการเปิดเรียนเทอมแรกของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงโซล 'มาร์คต้วน' ชายหนุ่มอายุ19ที่ภายนอกจะดูเหมือนเด็กเนิร์ด
เพราะใส่แว่นกรอบสีดำตัดกับผมทองที่ไม่เซ็ต
"มาร์ค ...ใช่มาร์คป่ะว่ะ"
ชายหนุ่มที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับมาร์คต้วนกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหามาร์คที่ยืนมองนักศึกษาที่ทยอยกันเดินเข้าไปในมหาลัย
"อ่า ผมมาร์คต้วนเอง นี่แจ็คสันใช่มั้ย"
"ใช่ๆ แจ็คสันคนเดิมเพิ่มเติมคือความหน้าตาดี"
"โอเคๆ แจ็คสันที่เล่นฟัน... อะไรฟันๆนะ"
"ฟันดาบไหมล่ะมาร์ค ฟันๆอะไร ขนมหรอไปซื้อมากินมั้ยล่ะ"
'แจ็คสัน' เพื่อนคนแรกที่แอดเฟรนมาหามาร์คจากกลุ่มไลน์คณะ
แจ็คสันดูท่าทางแล้วจะตรงข้ามกับมาร์คอย่างสิ้นเชิง เพราะท่าทางการพูดนี่ก็แตกต่างกับมาร์คมาก
"เราเรียนห้องไหนว่ะมาร์ค"
"3402 เดินตรงไปผ่านห้องทะเบียนไปแล้วขึ้นบันไดไปชั้น3เลี้ยวซ้ายเดินไปสิบก้าวก็ถึง"
"เชรด..."
แจ็คสันอึ้งในคำตอบของมาร์คที่อธิบายรายละเอียดทางที่จะไปห้องเรียน
เพราะมาร์คคิดว่าแจ็คสันคงต้องถามต่อแน่ๆว่าไปยังไง
“เก่งหว่ะ เอาไป10คะแนน”
“อ่า ผมไม่เก่งหรอก ผมแค่มาที่นี่บ่อยจนจำตึกได้หมดแล้วล่ะ”
แจ็คสันสงสัยในคำตอบของมาร์คกับประโยคที่ว่า
“มาที่นี่บ่อย”
คือมาร์คก็ปีหนึ่งเหมือนแจ็คสันแต่ทำไมมาร์คมาบ่อยจนจำตึกได้
หรือว่ามาร์คเป็นพี่เนียน...
เออช่างมันเหอะแจ็ค เรื่องของมาร์คไหมล่ะ
“ไปเรียนมั้ย จะสายแล้วนะ”
“อ่อ เออไปดิๆ”
มาร์คมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองเวลาตอนนี้ก็แปดโมงยี่สิบแล้ว วันนี้สาขาของมาร์คและแจ็คสันมีเรียนเช้าแปดโมงครึ่ง
มาร์คกับแจ็คสันก็รีบเดินไปที่ห้องเรียนทันทีเพราะว่าเปิดเรียนวันแรกไม่ค่อยอยากสายให้อาจารย์จดจำใบหน้าอันหล่อเหล่ของทั้งสองได้ตั้งแต่วันแรก
อ้อลืมบอกไป มาร์คกับแจ็คสันเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์
สาขาวิศวกรรมโลจิสติกส์...
คาบแรกก็เรียนอังกฤษเลย ท้อใจแจ็คสันจริงๆ
แจ็คสันกึ่งหลับกึ่งเรียนมือหนึ่งก็จดอีกมือนึงก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เช็คนู้นเช็คนี่ไปพลางๆ
ช่างต่างจากมาร์คต้วนจริงๆ
“มาร์ค”
“ครับ”
“ไม่ต้องพูดครับก็ได้มั้ง
อยู่กับเพื่อนคนกันเองๆ”
“ป๊าสอนให้พูดแบบนี้อ่ะครับ
ถ้างั้นเวลาอยู่กับแจ็คสันผมจะไม่พูดครับแล้วกัน”
“ดีๆ
แล้วอีกอย่างมึงไม่ต้องแทนตัวเองว่าผมก็ได้ มันดูยังไงไม่รู้หว่ะ”
“ให้ผมแทนว่าอะไรล่ะ มาร์คมั้ย
แบบว่า แจ็คไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนมาร์คหน่อย แบบนี้หรอ?”
“เออก็แล้วแต่มึงอ่ะ
แต่มึงช่วยยกตัวอย่างประโยดดีๆหน่อยได้มั้ยล่ะ ไปห้องนงห้องน้ำอะไร กูกลัวนะเห้ย”
มาร์คยิ้มให้แล้วก้มหน้าก้มตาจดที่สไลด์ที่อาจารย์เปิดให้ดู
Line - BamBamKPM send message [กลุ่มLE]-
“พี่แบมแบมส่งอะไรมาว่ะ”
แจ็คสันที่นั่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์พลางเห็นการแจ้งเตือนที่ประธานรุ่นปีที่แล้วส่งมาในไลน์กลุ่มสาขา
“มีอะไรหรอ”
“ก็พี่แบมแบมอ่ะ
ส่งอะไรมาในกลุ่มก็ไม่รู้ มึงเข้าไปดูดิ”
“จดอยู่อ่ะ
เอาโทรศัพท์มาร์คไปเปิดดูก็ได้”
มาร์คหยิบโทรศัพท์ที่ว่างอยู่ข้างยื่นให้แจ็คสัน
“9397”
“ใบ้หวยกูหรอ? อ้าวมึงนี่นะ แล้วทำไมมึงก็ไม่ปลดล็อกหน้าจอให้กูล่ะ บอกรหัสมา”
“เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง”
“9396 9387 9358...”
“9397”
“ใจมากมึง”
แจ็คสันใส่รหัสสี่ตัวเสร็จก็กดเข้าไปดูในกลุ่มไลน์สาขาทันที
“วันนี้5โมงเจอกันที่ซุ้มนะครับ
พี่มีเรื่องจะบอกน้องๆนะครับ”
“ขอให้ไปทุกคนนะครับ”
แจ็คสันอ่านจบก็อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งแต่ลืมไปว่าโทรศัพท์ที่ถืออยู่เป็นของมาร์ค
วันนี้เลิกบ่ายโมงว่าจะไปเดินเหล่สาวสักหน่อย
“พี่แบมแบมส่งมาว่าอะไรหรอ”
“เจอที่ซุ้ม5โมง
พี่เขามีเรื่องจะคุยหว่ะ”
“อ่ออืม”
มาร์คหันไปพยักหน้าให้แจ็คสันแล้วก็หันไปสนใจจอที่ฉายสไลด์อยู่
ทำไมมันนิ่งจังว่ะ
สงสัยอยากเจอพี่แบมแบมแน่ๆ กูละอยากโดดจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าพี่แบมแบมไม่ได้เป็นคนนัด...
“จะไปกินข้าวมั้ยมึง”
”ไป”
“มีร้านแนะนำมั้ย”
“มีนะ”
“ร้านไหน”
“น้าอ๊อดหน้าม.”
แจ็คสันพยักหน้าให้มาร์คเดินนำไปร้านน้าอ๊อดที่เป็นร้านประจำส่วนใหญ่ของนักศึกษาที่นี่
เมื่อมาร์คและแจ็คสันมาถึงร้านก็สั่งอาหารมากินระหว่างที่นั่งกินข้าวแจ็คสันก็ชวนมาร์คคุยตลอดและดูเหมือนว่ามาร์คดูจะสนิทกับแจ็คสันมากขึ้นแล้วด้วย
แต่ก็ยังคงคอนเซปเดิมคือ
‘ถ้าไม่ชวนคุยมาร์คต้วนก็ไม่คุย’
“เออแล้วนี่มึงจะไปไหนต่อมั้ย
อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่พี่เขานัด”
“ไม่รู้สิ แจ็คอยากไปไหนอ่ะ”
“อยากไปเหล่สาว ไปมั้ยๆ”
“ก็ได้ๆ
เดี๋ยวมาร์คไปเข้าห้องน้ำแปปนึงสัน”
“จ้ะมาร์ค รีบมานะจ้ะ”
ไปเหล่สาวหรอ
ถ้าแบมมาเจอนี่โดนด่าเละแน่ๆ ไลน์ไปบอกแบมก่อนดีที่สุด
แบม...
แบมหรอ...
แบมคือใคร....
แบมคือแฟนมาร์คใช่มั้ย...
ทำไมชื่อคุ้นจังล่ะ แบม กับ
พี่แบมแบมที่เป็นพี่ว้ากสาขาเรา คนเดียวกันมั้ยหรือยังไง...
เห็นมาร์คเนิร์ดๆแบบนี้ก็มีแฟนนะเว่ย
มาร์คเดินออกมาก็พอดีกับที่แจ็คสันจ่ายตังค่าข้าวเสร็จ
แจ็คสันหยิบกระเป๋าให้มาร์คแล้วก็เดินออกจากร้านไป
“เมื่อกี้ค่าข้าวเท่าไหร่”
“40เอง ไม่ต้องจ่ายหรอก
เก็บไว้จ่ายค่ารถให้กูดีกว่า”
แจ็คสันโบกแท็กซี่แล้วบอกปลายทางที่จะไปนั่นก็คือห้างดังย่านมหาลัยที่เป็นศูนย์กลางของนักศึกษาหรือแม้กระทั่งนักเรียนหลายสถาบัน
เมื่อรถแท็กซี่จอดที่หน้าห้างมาร์คเป็นคนออกค่ารถแท็กซี่ซึ่งค่ารถก็พอๆกับค่าข้าวที่แจ็คสันออกให้มาร์คไปก่อนหน้านี้
เมื่อเดินเข้าไปในห้างแจ็คสันเลือกที่จะไปนั่งในร้านเค้กเพราะว่าร้านนี้วิวดีแถมอีกอย่างผู้หญิงเยอะดีส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนม.ปลายใสๆ
“ม้าคคค~ น้องคนนั้นน่ารักหว่ะ
ขาวมาก ดีไปอี๊กก”
“คนนั้นก็น่ารักกกก แต่เสียอย่างเดียวมากับแฟน...”
“หู้ยยยยย ดูคนนู้นดิ น่ารักใสๆ
ญี่ปุ่นมาเต็ม....”
นี่ใช่มั้ยความสุขของคนโสด...
โอเคมาร์คเข้าใจ
“ไม่สนใจสักคนหรอมาร์ค”
“ไม่อ่ะ”
“โอเค กูเข้าใจมึงเพื่อนรัก”
มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทที่เขาค้างไว้ตั้งแต่หลังกินข้าวเสร็จ
BamBamKPM : ‘ไปกับใคร’
‘ไปที่ไหน’
‘กลับมาให้ทันเข้าประชุมด้วย’
‘เข้าใจมั้ย’
BamBamKPM....
ชื่อคุ้นๆมั้ย...
ชัดเจนขนาดนี้ยังต้องค้นหาอะไรอีก...
ชัดเจนแล้วใช่มั้ยว่ามาร์คต้วนเป็นแฟนพี่ว้ากแบมแบม
MarkMT :
‘ครับแฟน’
‘มากับเพื่อน’
‘คุณแฟนไม่ต้องห่วงนะครับ’
‘กลับไปทันประชุมแน่นอน’
‘ตั้งใจเรียนนะครับ แฟนของมาร์ค’
BamBamKPN: ‘แบมจะตั้งใจเรียนนะคุณแฟน’
‘รักนะ
แฟนของแบม’
‘ตอนเย็นเจอกันนะ’
พี่ว้ากก็มีมุมหวานกับแฟนเหมือนกันนะครับเนี่ย
รักมากๆเลยนะครับคุณแฟนของมาร์ค
หลังจากที่แจ็คสันได้เสพความสุขแบบฉบับคนโสดเสร็จแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึง4โมงครึ่ง
มาร์คจึงบอกให้แจ็คสันกลับไปที่ม.เพราะว่าต้องไปถึงก่อนที่พี่เขาจะมาถ้าใครมาสายหลังจากที่พี่เขามาจะโดนทำโทษ
“ทันเวลาพอดี”
“ใช่ๆ”
มาร์คและแจ็คสันกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ซุ้มของสาขา
โชคดีที่พี่ว้ากยังไม่มาแต่ดูเหมือนปีหนึ่งทุกคนจะมากันครบหมดแล้ว
“เห้ย!
พี่แบมมาแล้ว”
“นั่งดิมึงนั่ง”
“เร็วๆดิ เดี๋ยวกูโดนทำโทษ”
เสียงนักศึกษาปีหนึ่งที่เห็นแบมแบมเดินมาก็รีบนั่งบนแสตนให้เรียบร้อยก่อนที่จะโดนพี่แบมแบมทำหน้าที่พี่ว้ากใส่น้อง
วันนี้วันแรกพี่แบมคงไม่ว้ากใส่พวกเราแหละ
มั้ง...
“มากันครบรึยัง”
แบมแบม
พี่ว้ากพี่สองที่ใครๆก็ต่างกลัว จริงๆแล้วแบมแบมได้น่ากลัวอย่างที่คิดเพราะว่าหน้าตาที่น่ารักและแก้มที่มีเยอะจนอยากจะเอามีบีบและปาก...
ที่ดูอิ่มและสีแดงอมชมพูที่ธรรมชาติให้มาทำให้คนที่เห็นอยากจะประทับรอยจูบ...
นี่คือความน่ารักของพี่ว้ากคณะวิศวกรรม แต่ถ้าพูดถึงการว้ากล่ะก็...
ทุกคณะต้องยอมจริงๆ
“ที่พี่นัดมาวันนี้นะครับ
พี่จะบอกเรื่องการเข้าร่วมซ้อมเชียร์ว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เราจะเริ่มซ้อมเชียร์กันตั้งแต่4โมงจนถึง6โมง
แล้วพี่จะหยุดให้หนึ่งวันนั่นก็คือวันศุกร์ เข้าในมั้ยครับ”
“ครับ!!!”
“เดี๋ยววันนี้พี่ๆจะแนะนำตัวให้น้องๆรู้จักกันทีละคน
เริ่มจากพี่ก่อนแล้วกัน”
“พี่ชื่อแบมแบม
เป็นประธานรุ่นปีสองของสาขานี้และมีหน้าอีกอย่างหนึ่งคืออะไร ทุกคนรู้ใช่มั้ย”
“ครับ!”
“หน้าที่อะไรครับ!”
“พี่ว้ากครับ!”
“ดังๆ!!”
“พี่ว้ากครับ!!!”
“ขอบคุณครับ”
แบมแบมโค้งให้น้องปีหนึ่งแล้วน้องปีหนึ่งก็โค้งกลับและทอยหลังให้รุ่นพี่คนต่อไปออกมาแนะนำตัว
“เดี๋ยวพี่เช็คชื่อแล้วก็แจกป้ายชื่อนะครับ”
แบมแบมเป็นคนเช็คชื่อเองแล้วให้เพื่อนๆช่วยกันเขียนชื่อน้องแล้วเอาป้ายไปคล้องคอน้องเพื่อเป็นการต้อนรับน้องใหม่
เมื่อแบมแบมเช็คชื่อไปครึ่งนึงและพอเห็นชื่อคนถัดไปนั่นก็คือมาร์ค
แบมแบมจึงขอเปลี่ยนกับเพื่อนขอเป็นคนเขียนชื่อแทน
“มาร์คต้วน”
“ครับ!”
มาร์คยกมือขึ้นเพื่อให้พี่คนที่เช็คชื่อเห็นว่านั่งอยู่ตรงไหนจะได้เอาป้ายชื่อไปให้
แบมแบมเห็นว่ามาร์คนั่งอยู่แถวหน้าสุดแบมแบมถึงถือป้ายที่ยังไม่เขียนชื่อพร้อมกับปากกาเคมีเดินไปหามาร์ค
แบมแบมนั่งย่อเข่าลงแล้ววางป้ายชื่อไว้บนเข่าของมาร์คแล้วเขียนชื่อให้พร้อกับคล้องป้ายชื่อให้มาร์คแล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับมาร์คต้วน
“วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะคุณแฟน”
มาร์คยิ้มน้อยๆก่อนแบมแบมจะตบไหล่มาร์คเบาๆจากคุณแฟนของมาร์คกลับมาเป็นพี่แบมประธานรุ่นปีสองเหมือนเดิม
แบมแบมเขียนชื่อให้น้องจนครบทุกคนก่อนที่จะปล่อยน้องๆกลับบ้าน
“มึงกลับบ้านเลยป่าว”
“ยังอ่ะ รอกลับพร้อมพี่”
“เคค กูกลับบ้านก่อนนะมึง”
“บายนะเพื่อนสัน”
“บายนะเพื่อนมาร์ค”
เมื่อแจ็คสันเดินออกจากม.ไป
มาร์คก็หยิบโทรศัพท์ไลน์หาแบมแบมให้ออกมาหาได้เลย
“มาร์ค รอนานมั้ย”
“ไม่นานครับ เพื่อแฟนรอได้เสมอ”
“ถ้ารอนานกว่านี้ก็ได้หรอ”
“นานไปก็ไม่ดีนะครับ เหนื่อยมั้ย”
“ไม่ค่อยเหนื่อยนะ เป็นไงเปิดเทอมวันแรก เหนื่อยมั้ย”
“ไม่เหนื่อยเลย เห็นหน้าพี่ว้ากแล้วหายเหนื่อย”
มาร์คกับแบมแบมก็เดินคุยกันตลอดทางจนถึงลานจอดรถ
ระหว่างที่มาร์คขับรถไปส่งแบมแบมที่บ้านมาร์คเห็นว่าแบมแบมหลับตั้งห้านาทีแรกที่ขึ้นรถ
ไหนบอกไม่เหนื่อยไง หลับหัวจนประตูรถขนาดนี้พรุ่งนี้เช้าจะตื่นมาเรียนไหวมัั้ยนั่น"
“ตื่นได้แล้วครับแบมแบม”
“…”
“พี่แบมของมาร์คครับ ตื่นได้แล้วนะครับ”
“น้องมาร์คของพี่แบม พี่ตื่นแล้วนะครับ”
แบมแบมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าหน้าของมาร์คอยู่ข้างหน้าเลย ความรักที่มาร์คมองมายังแบมแบมทำเอาเลนส์แว่นแทบแตก
“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกพี่ ห่างกันปีเดียวเอง”
“ก็แบมอยู่ปีสอง มาร์คอยู่ปีหนึ่ง เรียกพี่น่ะถูกแล้ว”
“ถ้าเรื่องอายุแบมเป็นพี่ก็จริงแต่เรื่องแฟนเนี่ยแบมคือเด็กน้อยของพี่มาร์คนะ”
“ก็ได้ครับ พี่มาร์ครักน้องแบมนะครับ”
มาร์คจูบลงบนหน้าผากแบมแบมก่อนที่เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าและแม็คบุ๊คที่อยู่เบาะหลังมาให้แบมแบม
“ฝันดีนะครับเด็กน้อยของมาร์ค”
“ฝันดีเหมือนกันนะคุณพี่ของแบมแบม”
หลังจากวันนั้นที่แบมแบมนัดซ้อมเชียร์ทุกวันหลังเลิกเรียนก็ไม่มีใครมาสายเพราะว่าแบมแบมบอกว่าจะโทษคนที่มาสายโดยให้ไปเต้นตามคณะและสาขาต่างๆของมหาลัย
ถึงแม้จะเป็นการทำโทษที่ไม่โหดแต่โคตรอาย
และวันนี้ก็เป็นวันดีนั่นก็คือวันเกิดของมาร์คต้วน
แบมแบมวางแผนที่จะเซอร์ไพร์มาร์คต้วนแต่ขอเก็บไว้เซอร์ไพร์ตอนซ้อมเชียร์เลยดีกว่า
“วิศวให้เร็วครับ! นั่งประจำที่ให้เรียบร้อยเลยครับ!!”
ทุกคนเมื่อได้ยินเสียงแบมแบมก็รีบวางกระเป๋าไว้ที่หลังสแตนแล้วเดินมานั่งที่ให้ให้เรียบร้อยโดยที่ทุกคนก็ไม่ลืมห้อยป้ายชื่อด้วย
“ถ้าวันนี้อยากกลับบ้านเร็วก็รีบนั่ง รีบทำให้พร้อมกัน
ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ได้กลับเร็วนะครับ เข้าใจมั้ย!”
“ครับ!!”
หลังจากซ้อมไปสักพักแบมแบมเห็นว่ายังทำไม่พร้อมกันแต่จริงๆแล้วในสายตารุ่นพี่ทุกคล้วนบอกว่าสวยมากแล้วก็พร้อมมากด้วย
แต่เพราะจะเซอไพร์มาร์คต้วนแบมแบมจึงต่อว่ามาร์คต้วนว่าทำไม่พร้อมคนอื่น
คนอื่นจะไม่ได้กลับบ้านก็เพราะมาร์คต้วนคนเดียว
“มาร์คต้วน ออกมาข้างหน้าครับ!”
แบมแบมแรกมาร์คต้วนออกมายืนข้างหน้า ตอนทุกคนดูเครียดมากบรรยกาศโดยรอบก็ดูตึงเครียดเช่นเดียวกัน
“ทุกคนก้มหน้าครับ หลับตาด้วย!!”
ทุกคนทำตามที่แบมแบมบอกอย่างว่าง่ายเพราะถ้าไม่ทำจะรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“น้องมาร์ครู้มั้ยครับว่าน้องทำไม่พร้อมเพื่อน แล้วน้องรู้มั้ยว่าน้องเป็นคนที่จะทำไม่ให้เพื่อนกลับบ้านเร็ว
รู้มั้ยครับ!!”
“รู้ครับ!!”
“ใจเย็นนะครับน้องมาร์ค แบมแบมมันแค่โมโหน่ะ”
เจบีเลขาคณะเดินมาปลอบมาร์คที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหน้าแสตนคนเดียว
แบมแบมเดินไปข้างหลังแสตนพร้อมกับถือเค้กออกมา
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์.... ทูยู~”
พี่ๆในคณะและน้องปีหนึ่งช่วยกันร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้มาร์คต้วน
ถึงแม้บางคนยังตกใจกับที่แบมแบมว้ากไม่หายแต่ก็ยอมร้องเพลงเพื่อมาร์คต้วน
“สุขสันต์วันเกิดนะพี่มาร์คของแบม”
มาร์คพนมมืออธิฐานแล้วเป่าเทียนที่ปักอยู่บนเค้กที่แบมแบมถืออยู่
“ขอบคุณนะครับน้องแบมของพี่มาร์ค”
มาร์คลูบผมแบมแบมสองสามที
ทำเอาเพื่อนของแบมแบมและเพื่อนของมาร์คต่างตกใจว่าทำไมแบมแบมถึงยอมให้มาร์คลูบผมและจับแก้มจับมือได้อย่างง่ายดาย
หลังจากที่สงสัยกันทั้งสาขาแบมแบมจึงยอมบอกว่าตัวเองกับมาร์คต้วนเป็นแฟนกัน
ทุกคนที่อยตรงนั้นต่างส่งเสียงแซวแบมแบมกันใหญ่
‘พีว้ากเรามีแฟนแล้วโว้ยย'
“รักนะครับน้องแบมของพี่มาร์ค”
“รักมากกว่าอีกพี่มาร์คของน้องแบม สุขสันต์วันเกิดนะคุณแฟน”
-HappyBirthDay22ndMarkTuanDay-
มาช้าวันนึงไม่เป็นไรเนอะ สุขสันต์วันเกิดนะมาร์คต้วน~
#แฟนพี่ว้าก
